จริงหรือไม่ที่ทุกวันนี้คนสนใจแค่ความรู้ความสามารถ แต่ไม่สนใจในเรื่องคุณธรรมจริยธรรม หากเป็นศรีธนญชัยที่ไม่มีคุณธรรม ก็เลิกคิดถึงความยุติธรรมในสังคมไปได้เลย เพราะจะเกิดช่องว่างและความเหลื่อมล้ำอีกมากมายตามมา ช่วงเวลาไม่นานมานี้เกิดความเสื่อมศรัทธาในบางเรื่องจนบางครั้งไม่รู้สึกอยากเขียนแสดงความคิดเห็น เพราะเห็นกับตาแล้วว่าถึงที่สุดเสรีภาพก็มีขอบเขตที่จำกัด
ทุกวงการต้องการคุณธรรม
ช่วงนี้และก่อนหน้านี้เกิดความห่อเหี่ยวและรู้สึกว่าสังคมที่เราอยู่กำลังก้าวเข้าสู่ยุคมืด ทั้งการเมือง เศรษฐกิจ สังคม การศึกษา ทุกวงการมีการเมืองดำรงอยู่ทุกระดับชั้น เกิดปรากฏการณ์ “คนดีไม่มีที่อยู่” เราอาจจะต้องกลายพันธ์ เพื่อให้เป็นผู้รอดชีวิต
การมีคุณลักษณะด้านสติปัญญาอย่างเดียว ไม่อาจเรียกตัวเองว่า “อารยชน” เนื่องจากไม่มีความงอกงามด้านจิตใจ ในบางครั้งคนเราอาจต้องการเพียงแค่การใช้สติปัญญาเพื่อเอาตัวให้รอด สนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองเท่านั้น การเอื้ออาทรแก่ผู้อื่น หรือการสร้างประโยชน์ในสังคมเป็นเรื่องที่แทบไม่มีอยู่จริงในทางปฏิบัติ
ตัวอย่างที่ดีมีค่ากว่าคำสอน
ปัจจุบันเราโยนการบ่มเพาะเรื่องคุณธรรมของเยาวชนไปที่ครอบครัว และสถานศึกษา นั่นก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งทว่าไม่ใช่ทั้งหมดในสิ่งแวดล้อมที่เราอาศัยอยู่ หากสามารถเจือเรื่องคุณธรรมให้หลอมละลายไปทุกๆสภาพแวดล้อม ทุกๆสื่อ ทุกๆเหตุการณ์ในชีวิตประจำวัน แม้แต่การโฆษณาสินค้าในทีวี หรือบนรถไฟฟ้าฯ สิ่งที่ต้องทำนอกจากจะต้องสร้างสิ่งแวดล้อมภายนอกแล้ว ยังต้องสร้างภูมิคุ้มกันที่ดีในตัว เพราะสุดท้ายแล้วคุณธรรมในตัวจะเป็นผู้ตัดสินว่าจะเลือกทำในสิ่งใด
เรื่องใหญ่ๆ ล้วนเริ่มมากจากส่วนเล็กๆเสมอ อย่างน้อยก็ที่ตัวเรา
