แม้จะรู้ว่าความเห็นแก่ตัวนั้นทำให้ทุกข์ แต่เราก็ยังรู้สึกว่าเราเห็นแก่ตัว และทุกข์ คราวนี้ก็เลยเอาธรรมะของท่านพุทธทาสมาฝากอีกแล้วค่ะ (จากหนังสือ : ความนึกคิดชั่วขณะที่ต้องบรรทึกไว้ก่อนแต่จะลืมเสีย มีหนังสือธรรมะติดตัวอยู่เล่มเดียว แต่เนื้อหาในนี้มีมากมาย ยังคิดตามได้ไม่หมดเลย)
ข้อคิดอ่านแล้วสรุปเอาเอง
- ตัวกู ของกู คือความเห็นแก่ตัว ทุกข์จึงมาจากการเห็นแก่ตัว เหตุเพราะยึดติด เป็นศัตรูภายในใจที่กำจัดได้โดยไม่ยึดติด (หน้า 142 หัวข้อ กำจัดศัตรูทั้งภายนอกภายในด้วยความไม่เห็นแก่ตัว)
- ความเห็นแก่ตัว คือไม่อยากสูญเสีย หมดไป เป็นการเกลียดการหมดตัว มีอาการของนิวรณ์ กิเลส ที่สามารถทำให้เรากลายเป็นคนบ้าได้ เมื่อเราเห็นแก่ตัว เรากระทำการเห็นแก่ตัว สุดท้ายเราก็ทุกข์จากกรรมที่เกิดจากการเห็นแก้ตัวนั้น (หน้า 156 หัวข้อ การเห็นแก่ตัว ทำลายตัว)
- คนในสังคมล้วนแต่ใช้เครื่องมือ วิทยาการ เทคโนโลยี ศิลปะ มาไว้ใช้เพื่อการหาประโยชน์เข้าตัวเอง เหตุของการทำลายธรรมชาติและทุกอย่าง (หน้า 157 หัวข้อ การเห็นแก่ตัว ทำลายโลก)
- การศึกษาสอนให้คนฉลาด แต่ไม่สอนให้มีคุณธรรม ไม่ควบคุมความฉลาด ยิ่งฉลาดยิ่งอันตราย การสอนนักเรียนควรสอนให้ไม่เห็นแก่ตัว (หัวข้อ ความเห็นแก่ตัว(ควันหลง))
ความสุขอยู่ที่ไหน?
พยายามหาคำตอบจากหนังสือธรรมะ เผลอพลิกไปเจอด้านหลังเล่ม ท่านกล่าวว่า
- ความสุขคือไม่ต้องการความสุข
- ความดับทุกข์ต้องแลกเอาด้วยการไม่ต้องการความสุข
- ดังนั้น ความสุขแท้ จึงมี เมื่อเราไม่ต้องการความสุข! นะโว้ย!
มาถึงตอนนี้ถึงขั้นทราบแล้วค่ะ และจะพยายามปฏิบัติเป็นขั้นต่อไป
